نفس میکشم مث یه جورچین، مث یه روبیک. از دور که نگاه میکنی انگار دیگه کاری از دست کسی برنمیآد. جوری گره خورده که حتی خدا هم نمیتونه بازش کنه. اما وقتی صبر کنی، دقیق نگاهش کنی، بهش نزدیکتر بشی و خوب به همهجاش چشم بچرخونی میفهمی حتما ی

سرِ پا شدن آتش زمان میبرد. حوصله میطلبد. باید پایش ایستاد. بادش زد. آتش تا بخواهد به نقطهی استوار و ثابتی برسد که ناگهان به هر بهانه خاموش نشود و نمیرد، حراست میخواهد. سخت است. باید زمانی را بگذاری و بنشینی پایش و خوب با حوصله نگاهش داری. سرِ وقت